1432 Adet Yarım Kalmış Masal: Bir Faşizm ve Barbarlık Anatomisi

Bazen bir sayı, sadece bir rakam değildir. Bazen bir rakam, yer yüzündeki en ağır, en sağır edici ve en utanç verici çığlığın matematiksel formülüdür. Bu görseldeki “1432” sayısı, işte böyle bir çığlıktır. O, tarih sahnesinde “Sırp Barbarlığı” olarak anılacak olan etnik temizlik hırsının, savunmasız çocukların minik bedenlerinde bıraktığı silinmez izlerin istatistiğidir. Her bir rakamının gövdesine sinmiş binlerce yüz, aslında yarım kalmış masalların, bitmemiş oyunların, hiç söylenmemiş şarkıların yasıdır.

Masumiyetin Kana Bulandığı Yer: Kosova

1998-1999 yılları arasında Kosova’da yaşananlar, insanlık tarihinin karanlık bir odasında, devlet eliyle işlenmiş sistematik bir vahşet olarak kayıt altına alınmıştır. Slobodan Milošević rejiminin nefrete, aşırılığa ve etnik tekçiliğe dayalı faşist ideolojisi, bir halkı sadece kimliğinden dolayı yok etmeyi hedefledi. Bu hedefin en acı verici tanıkları ise şüphesiz çocuklardı. Onlar, siyasi hırsların ve ırkçı nefrete dönüşmüş milliyetçiliğin en kırılgan kurbanlarıydılar. Görselde belirtilen 1432 Arnavut çocuk; evlerinden zorla koparıldı, okullarından alındı, annelerinin kucağında veya sığındıkları bodrum katlarında katledildi. Kimisi toplu mezarlarda adsız san sız yatarken, kimisi hala bir nehir kıyısında veya bir dağ eteğinde keşfedilmeyi bekleyen bir “kayıp” şahıs.

Faşizmin Barbarlığı ve Soykırım

Görselin altındaki “Serbian State Genocide” (Sırp Devlet Soykırımı) ifadesi, yaşanan trajedinin boyutunu ve niteliğini en net şekilde ortaya koymaktadır. Bu, rastgele bir şiddet olayı değildi. Bu, bir devletin, tüm idari ve askeri aygıtlarını kullanarak, bir etnik grubu yok etmek amacıyla yürüttüğü koordineli bir operasyondu. Masum sivilleri, kadınları ve özellikle çocukları hedef almak, sadece barbarlığın değil, aynı zamanda faşizmin nihai aşamasıdır. Faşizm, nefretin kurumsallaşmış halidir ve o, her zaman önce masumiyeti boğmaya başlar.

Gelecek Kuşaklara Övüt: Uyanık Kalın!

Bu yazı, sadece geçmişte yaşanan acı bir tarihi hatırlatmak için yazılmadı. Bu yazı, aynı zamanda gelecek kuşaklara yapılmış acil bir çağrıdır. Tarih, unutulduğu zaman tekerrür eder. Nefret söylemleri, aşırı milliyetçilik, ötekileştirme ve ırkçılık gibi zehirli ideolojiler, bugün de dünyanın her yerinde farklı şekillerde karşımıza çıkmaktadır.

Gençler, sizler; 1432 yarım kalmış masalın mirasçılarısınız. Sizin göreviniz, faşizmin ve nefretin ayak seslerini henüz uzaktayken duyabilmek ve ona karşı dik durabilmektir. İnsanlık onurunu, çeşitliliği ve barışı savunmak, bir tercih değil, bu kurbanların anısına duyulan bir zorunluluktur. Bu görseldeki her bir yüz, bize “Asla unutmayın, asla uyanık kalmayı bırakmayın” diyor. Faşizm bir daha asla masumiyetimizi çalmasın diye.

1432 Përralla të Papërfunduara: Një Anatomi e Fashizmit dhe Barbarisë

Ndonjëherë një numër nuk është thjesht një shifër. Ndonjëherë një shifër është formula matematikore e britmës më të rëndë, më shurdhuese dhe më të turpshme mbi tokë. Numri “1432” në këtë vizual është pikërisht një britmë e tillë. Ai është statistika e etjes për spastrim etnik që do të kujtohet në skenën e historisë si “barbaria serbe”, si dhe gjurmët e pashlyeshme që ajo la mbi trupat e vegjël të fëmijëve të pafajshëm. Mijëra fytyra të fshehura në secilën shifër të tij janë në fakt zia e përrallave të papërfunduara, lojërave të pambaruara dhe këngëve që nuk u kënduan kurrë.

Ngjarjet që ndodhën në Kosovë gjatë viteve 1998–1999 janë regjistruar në një dhomë të errët të historisë njerëzore si një dhunë sistematike e kryer nga shteti. Ideologjia fashiste e bazuar në urrejtje, ekstremizëm dhe monoetnicitet e regjimit të Slobodan Milošević synonte zhdukjen e një populli vetëm për shkak të identitetit të tij. Dëshmitarët më të dhimbshëm të këtij synimi ishin pa dyshim fëmijët. Ata ishin viktimat më të brishta të ambicieve politike dhe nacionalizmit të shndërruar në urrejtje raciste. 1432 fëmijë shqiptarë të përmendur në këtë vizual u shkëputën me forcë nga shtëpitë e tyre, u morën nga shkollat dhe u masakruan në krahët e nënave të tyre ose në bodrumet ku kërkonin strehim. Disa prehen pa emër në varre masive, ndërsa disa ende presin të zbulohen si “të zhdukur” në brigje lumenjsh apo në shpatet e maleve.

Shprehja “Serbian State Genocide” (Gjenocidi shtetëror serb) në fund të vizualit paraqet më qartë përmasën dhe natyrën e tragjedisë. Kjo nuk ishte një akt i rastësishëm dhune. Ishte një operacion i koordinuar i një shteti që përdori të gjitha mekanizmat administrativë dhe ushtarakë për të zhdukur një grup etnik. Të shënjestrosh civilët e pafajshëm, gratë dhe sidomos fëmijët nuk është vetëm barbarizëm, por edhe faza përfundimtare e fashizmit. Fashizmi është forma e institucionalizuar e urrejtjes dhe gjithmonë fillon duke mbytur pafajësinë.

Ky shkrim nuk është vetëm për të kujtuar një të kaluar të dhimbshme. Është gjithashtu një thirrje urgjente për brezat e ardhshëm. Historia përsëritet kur harrohet. Diskursi i urrejtjes, nacionalizmi ekstrem, përjashtimi dhe racizmi vazhdojnë të shfaqen edhe sot në forma të ndryshme në mbarë botën.

Të rinj, ju jeni trashëgimtarët e 1432 përrallave të papërfunduara. Detyra juaj është të dëgjoni hapat e fashizmit që kur janë ende larg dhe të qëndroni fort kundër tij. Mbrojtja e dinjitetit njerëzor, diversitetit dhe paqes nuk është një zgjedhje, por një detyrim ndaj kujtimit të këtyre viktimave. Çdo fytyrë në këtë vizual na thërret: “Mos harroni kurrë dhe mos reshtni së qëndruari vigjilentë.” Që fashizmi të mos na vjedhë më kurrë pafajësinë.