STK ve Diplomatik Temsilciliklere Yönelik Eleştiri

Tabela Dernekçiliği mi, Toplumsal Hafıza mı? Reçak’ı Unutanlar Resepsiyonları Unutmuyor!

Kosova davası, sadece bağımsızlık ilan edilen 17 Şubat günlerinden ibaret değildir. Bu dava; Reçak’ta dökülen kandan, İbrahim Rugova’nın sabırlı siyasetinden ve halkın çektiği büyük acılardan süzülerek bugüne gelmiştir. Ancak üzülerek görmekteyiz ki, İstanbul ve Türkiye genelinde faaliyet gösteren bazı Kosova ve Rumeli dernekleri, bu davanın temel taşlarını “unurur” hale gelmiştir.

Sivil Toplum Kuruluşlarına Soruyoruz:
İsmini taşıdığınız Gilan’ın, İpek’in, Priştine’nin ve Prizren’in acısı Reçak’ta yankılanırken neden sustunuz? Rugova’nın mirası anılırken neden bir mesajı çok gördünüz? STK’ların görevi sadece şık elbiselerle konsolosluk resepsiyonlarında boy göstermek, fotoğraf karelerine girip “protokol dernekçiliği” yapmak değildir. Acılı günde halkın yanında durmayanların, mutlu günde başköşeye oturması toplumsal vicdanı yaralamaktadır.

Diplomatik Temsilciliklere Açık Çağrı:
Kosova Büyükelçiliği ve Konsolosluğu’na da bir hatırlatma yapma zarureti doğmuştur. Resepsiyon ve kutlamalara davet edilen “paydaşlar” belirlenirken, bu kurumların Kosova’nın milli değerlerine ve yas günlerine gösterdikleri sadakat bir kriter olmalıdır. Milli davayı sadece kokteyllerde hatırlayan yapıları “toplumun tek temsilcisi” gibi ağırlamak, gerçek Kosova sevdalılarının ve o acıları hala yüreğinde taşıyan göçmen camiasının temsil gücünü zayıflatmaktadır.

Halkın acısına sağır kalıp, devletin ihtişamına koşanlar bilmelidir ki; toplumsal meşruiyet resepsiyon fotoğraflarıyla değil, zor günde gösterilen vefayla kazanılır. Kosova’nın geleceği, geçmişini unutanların ellerinde yükselemez.

Kritikë ndaj OJQ-ve dhe Përfaqësive Diplomatike

Shoqata vetëm për “Tabela” apo Kujtesë Kolektive? Ata që harrojnë Reçakun, nuk i harrojnë recepsionet!

Çështja e Kosovës nuk përbëhet vetëm nga 17 shkurti, dita kur u shpall pavarësia. Kjo kauzë ka ardhur deri më sot duke u filtruar përmes gjakut të derdhur në Reçak, politikës durimtare të Ibrahim Rugovës dhe vuajtjeve të mëdha të popullit. Mirëpo, me keqardhje shohim se disa shoqata të Kosovës dhe Rumelisë që veprojnë në Stamboll dhe në mbarë Turqinë, kanë filluar t’i “harrojnë” gurët e themelit të kësaj kauze.

Pyetje për Organizatat e Shoqërisë Civile:
Përse heshtët kur dhimbja e Gjilanit, Pejës, Prishtinës dhe Prizrenit, emrat e të cilëve i mbani, bënte jehonë në Reçak? Përse e patët të vështirë të jepni qoftë edhe një mesazh kur përkujtohej trashëgimia e Rugovës? Detyra e OJQ-ve nuk është vetëm të duken me rroba luksoze në recepsionet e konsullatave, të hyjnë në kornizat e fotografive dhe të bëjnë “shoqata protokolli”. Ulja në krye të vendit në ditë gëzimi e atyre që nuk qëndrojnë pranë popullit në ditë dhimbjeje, lëndon ndërgjegjen shoqërore.

Thirrje e Hapur për Përfaqësitë Diplomatike:
Ka lindur nevoja për një kujtesë edhe ndaj Ambasadës dhe Konsullatës së Kosovës. Gjatë përcaktimit të “pjesëmarrësve” të ftuar në recepsione dhe festime, besnikëria që këto institucione tregojnë ndaj vlerave kombëtare dhe ditëve të zisë së Kosovës duhet të jetë një kriter. Pritja e strukturave që e kujtojnë kauzën kombëtare vetëm nëpër kokteje si “përfaqësuesit e vetëm të shoqërisë”, dobëson fuqinë përfaqësuese të dashamirësve të vërtetë të Kosovës dhe të komunitetit të emigrantëve që ende e mbajnë atë dhimbje në zemrat e tyre.

Ata që qëndrojnë të shurdhër ndaj dhimbjes së popullit dhe vrapojnë pas shkëlqimit të shtetit, duhet ta dinë se; legjitimiteti shoqëror nuk fitohet me foto recepsionesh, por me besnikërinë e treguar në ditë të vështira. E ardhmja e Kosovës nuk mund të ngrihet në duart e atyre që harrojnë të kaluarën e tyre.

Hasip Gültaş
#arnavuthaber #kosova #17shkurt