Yeşilçam Emekçisi Hemşerimiz Coşkun Göğen

♦️ Yeşilçam Emekçisi Hemşerimiz Coşkun Göğen

Türk sinemasının en özgül çehrelerinden biri olan Coşkun Göğen, namıdiğer “Tecavüz Coşkun”, milyonların zihnine kazınan nefret dolu rollerin ardında, aslında çocuk saflığını, köklü geçmişini ve kocaman bir kalbi gizleyen gerçek bir hayat emekçisidir. Samimi, hayatın tüm çizgilerini gururla taşıyan tebessümü, perdede gördüğümüz canavar ruhlu karakterlerin onun ruhuna zerre kadar leke bulaştıramadığının en büyük kanıtıdır.

İşte perdenin en karanlık adamının, Balkanlar’dan Samatya’ya uzanan kökleriyle gerçek ve aydınlık hikayesi:

🔷 Balkanlar’dan Samatya’ya: Kozmopolit Bir Çocukluk

Coşkun Göğen, aslen Makedonya ve Arnavutluk kökenli bir ailenin evladı olarak dünyaya geldi. Balkan göçmeni bir ailenin genlerinden aldığı o kendine has enerjiyi, doğup büyüdüğü İstanbul’un çok kültürlü potasında harmanladı. Çocukluğu ve gençliği, kapıların kilitlenmediği, komşuluğun en saf haliyle yaşandığı o eski, büyülü dönemlerin
Samatya’sında geçti. Rum komşuların şen sesleri, Ermeni fırınlarından yükselen taze ekmek kokuları, Yahudi esnafın samimi selamları ve kendi Arnavut kökenlerinin getirdiği aile kültürü arasında, sevgi dolu bir mahalle ikliminde büyüdü.
Ancak hayatı hiçbir zaman pamuklara sarılmış bir masal değildi. Gençlik yılları, sabun kokulu berber dükkanlarının aynaları karşısında, makas sesleri eşliğinde çalışarak geçti. Çıraklık yaptı, azar işitti, yeri geldi dayak yedi ama daha çocuk yaşta hayatın en sert, en acımasız tarafıyla tanışarak erkenden olgunlaştı.

🔷 Beş Liralık Bir Otobüs Biletiyle Gelen Kader

Saç kesmekten, berber dükkanının sıkışmışlığından bunalan o delikanlı, bir gün radikal bir karar verdi. Yeşilçam’a figüran taşıyan o eski otobüslerden birine bindi ve arkasına bile bakmadan yola çıktı. O gün, sadece 5 lira yevmiye alarak sinema dünyasına ilk adımını attı.
Araya giren uzun, soğuk ve yorucu askerlik günlerinin ardından sahne ışıkları onu yeniden çağırdı. Askerlik dönüşü, dönemin ruhuna uygun tarzı, tarz giyimi ve bitmek bilmeyen enerjisiyle “Hippi Coşkun” olarak anılmaya başladı. Dans etti, gösteriler yaptı, sahnelerin tozunu yutarken izleyiciden ilk büyük alkışlarını topladı.

🔷 Rolü Gerçek Sanılan Bir “Kötü Adam”

Sinema sektörü onun bu sıra dışı enerjisini keşfettiğinde, ona Türk sinema tarihinin en ağır, en faturası yüksek rollerinden birini kesti. Canlandırdığı karakterler yüzünden üzerine “Tecavüzcü Coşkun” lakabı yapıştı. O, işini o kadar kusursuz, o kadar inandırıcı oynuyordu ki toplum sinema perdesi ile gerçeği birbirine karıştırdı.

Tribünlerde kitleler tarafından yuhalandı.
Sokakta yürürken tanımadığı insanlardan ağır laflar işitti, hakaretlere uğradı.
Tepkiler yüzünden aylarca İstanbul’un bazı caddelerinden, mahallelerinden geçemedi.
İnsanlar perdedeki o kötü karaktere kızıp hırslarını gerçek oyuncudan çıkardılar. O ise tüm bu haksız öfkeye rağmen küsmedi. Her defasında setlere koştu; çünkü işine aşıktı. En önemlisi de, canlandırdığı o devasa kötülüklerin tam ortasında, kendi içindeki saf iyiliği ve merhameti her zaman korumayı başardı.

🔷 Yeşilçam’ın İsimsiz ve Sessiz Emekçisi

Yüzlerce film, binlerce sahne ve sayısız sette ömrünü tüketti. Yeşilçam’ın o fırtınalı, senaryoların set aralarında son anda yazıldığı, hayatların tek bir çekimle anlatılmak zorunda olduğu telaşlı yıllarında sessiz bir emekçi olarak ter döktü. Bir günde tam üç ayrı film setine koşturduğu, setten sete mekik dokuduğu zamanlar oldu. Sinemaya sadece yeteneğini değil, gençliğini ve ömrünü verdi.

🔷 Antalya’da Yeni Bir Sayfa ve Gerçek İyilik

Zaman akıp gitti, şöhretin o gürültülü dalgası geri çekildi ve setler seyrekleşti. Coşkun Göğen, hayatının ikinci perdesini açmak üzere Antalya’ya yerleşti. Bu yeni hayatında karşısına, yılların yorgunluğunu omuzlarından alan, ona bir dost, bir sırdaş ve gerçek bir yol arkadaşı olan Angelika çıktı.

Gerçek hayatta Coşkun Göğen, sinemada canlandırdığı canavardan fersah fersah uzak, adeta bir iyilik timsalidir:

Halkın Coşkun’u: Perdede milyonların nefret ettiği o adam, kamera kapandığı an sokaktaki herkese istisnasız “Günaydın” diyen, esnafla çay içen, çocukların başını okşayan dünya tatlısı bir insandır.

Hayvan Sevgisi ve Mütevazılık: Şimdilerde Antalya’da, etrafında kedilerin neşeyle dolaştığı, şatafattan uzak, son derece mütevazı bir evde yaşamaktadır. Geçmişin o parıltılı ama yorucu gürültüsünü geride bırakmıştır.
Bugün o, içindeki o çocuksu saflığı, neşeyi, Arnavut damarından gelen o dik duruşunu ve kocaman kalbini hiç kaybetmeden gururla yaşamaya devam ediyor. Perdede bize kötülüğü göstererek iyiliğin kıymetini anlatan, ama gerçek hayatta her zaman kalbi kadar sıcak kalabilen bu koca çınara, yüzündeki o güzel gülümsemenin hiç eksilmeyeceği uzun ve sağlıklı ömürler diliyoruz.

♦️ Punëtori i Yeşilçam-it dhe Bashkëvendësi Ynë, Coşkun Göğen

Një nga fytyrat më të veçanta të kinemasë turke, Coşkun Göğen, i njohur ndryshe si “Tecavüz Coşkun”, pas roleve të mbushura me urrejtje që janë gdhendur në kujtesën e miliona njerëzve, fsheh në të vërtetë pafajësinë e një fëmije, një histori të rrënjosur thellë dhe një zemër të madhe. Buzëqeshja e tij e sinqertë, që mban me krenari të gjitha gjurmët e jetës, është dëshmia më e madhe se personazhet monstruoze që kemi parë në ekran nuk kanë mundur të njollosin aspak shpirtin e tij.

Ja historia e vërtetë dhe e ndritur e njeriut që në ekran ishte “njeriu më i errët”, por që rrënjët e tij shtrihen nga Ballkani deri në Samatya:

🔷 Nga Ballkani në Samatya: Një Fëmijëri Kozmopolite

Coşkun Göğen lindi si bir i një familjeje me origjinë nga Maqedonia dhe Shqipëria. Energjinë e veçantë që trashëgoi nga gjaku i një familjeje emigrantësh ballkanikë e përzieu me atmosferën shumëkulturore të Stambollit ku u rrit. Fëmijëria dhe rinia e tij kaluan në Samatya-n e atyre kohëve të vjetra e magjike, kur dyert nuk mbylleshin me çelës dhe fqinjësia jetonte në formën e saj më të pastër.

Mes zërave të gëzueshëm të fqinjëve grekë, aromës së bukës së freskët që vinte nga furrat armene, përshëndetjeve të ngrohta të tregtarëve hebrenj dhe kulturës familjare që sillnin rrënjët e tij shqiptare, ai u rrit në një lagje të mbushur me dashuri.

Megjithatë, jeta e tij nuk ishte kurrë një përrallë e mbështjellë me pambuk. Vitet e rinisë kaluan përballë pasqyrave të berberhaneve që mbanin aromën e sapunit, mes tingujve të gërshërëve dhe punës së palodhur. Bëri praktikë, dëgjoi qortime, madje edhe u rrah herë pas here, por që në moshë të vogël u përball me anën më të ashpër dhe më të pamëshirshme të jetës, duke u pjekur para kohe.

🔷 Fati që Erdhi me një Biletë Autobusi prej Pesë Lirash

I lodhur nga prerja e flokëve dhe nga kufijtë e ngushtë të berberhanes, një ditë ai mori një vendim radikal. Hipi në një nga autobusët e vjetër që transportonin figurantë drejt Yeşilçam-it dhe u nis pa kthyer kokën pas. Atë ditë, duke marrë vetëm 5 lira pagesë ditore, hodhi hapin e parë në botën e kinemasë.

Pas ditëve të gjata, të ftohta dhe të lodhshme të shërbimit ushtarak, dritat e skenës e thirrën sërish. Pas kthimit nga ushtria, me stilin e tij karakteristik, veshjen moderne dhe energjinë e pashtershme, ai filloi të njihej si “Hippi Coşkun”. Vallëzoi, dha shfaqje dhe, ndërsa përjetonte atmosferën e skenës, mori duartrokitjet e para të mëdha nga publiku.

🔷 Një “Njeri i Keq” që Njerëzit e Morën për të Vërtetë

Kur industria e filmit zbuloi këtë energji të pazakontë, i besoi një nga rolet më të rënda dhe më të kushtueshme në historinë e kinemasë turke. Për shkak të personazheve që interpretoi, mbi të mbeti nofka “Tecavüzcü Coşkun”. Ai e luante rolin aq bindshëm dhe aq me mjeshtëri, saqë shoqëria filloi të ngatërronte ekranin me realitetin.

U fishkëllye nga turmat në stadiume.
Gjatë ecjes në rrugë dëgjoi fjalë të rënda dhe u përball me fyerje nga njerëz që nuk i njihte.
Për shkak të reagimeve, për muaj të tërë nuk mundi të kalonte nëpër disa rrugë dhe lagje të Stambollit.

Njerëzit zemëroheshin me personazhin e keq në ekran dhe e nxirrnin mllefin mbi aktorin e vërtetë. Megjithatë, ai nuk u zemërua kurrë me askënd. Çdo herë kthehej në xhirime, sepse e donte punën e tij. Mbi të gjitha, mes gjithë atyre personazheve të mbushur me ligësi, ai arriti të ruante gjithmonë mirësinë dhe mëshirën e tij të brendshme.

🔷 Punëtori i Heshtur dhe i Panjohur i Yeşilçam-it

Ai konsumoi jetën e tij në qindra filma, mijëra skena dhe në sete të panumërta xhirimi. Në vitet e stuhishme të Yeşilçam-it, kur skenarët shkruheshin në minutën e fundit dhe historitë duhej të tregonin gjithçka me një xhirim të vetëm, ai punoi në heshtje si një punëtor i vërtetë i kinemasë. Kishte ditë kur vraponte mes tre seteve të ndryshme brenda një dite të vetme. Kinemasë i dhuroi jo vetëm talentin, por edhe rininë dhe jetën e tij.

🔷 Një Faqe e Re në Antalia dhe Mirësia e Vërtetë

Koha kaloi, zhurma e famës u zbeh dhe xhirimet u rralluan. Coşkun Göğen u vendos në Antalia për të hapur aktin e dytë të jetës së tij. Në këtë etapë të re, në jetën e tij hyri Angelika, e cila i lehtësoi barrën e viteve, duke u bërë mike, bashkëbiseduese dhe shoqe e vërtetë e rrugëtimit të tij.

Në jetën reale, Coşkun Göğen është shumë larg përbindëshit që luante në kinema; ai është pothuajse simbol i mirësisë.

Coşkun-i i Popullit: Njeriu që miliona njerëz e urrenin në ekran, sapo fikeshin kamerat përshëndeste këdo me “Mirëmëngjes”, pinte çaj me tregtarët dhe përkëdhelte fëmijët me dashuri.

Dashuria për Kafshët dhe Thjeshtësia: Sot ai jeton në Antalia, në një shtëpi modeste larg luksit, ku macet sillen të lumtura përreth tij. Ka lënë pas zhurmën e lodhshme të së kaluarës së ndritshme.

Sot ai vazhdon të jetojë me krenari, pa humbur kurrë pafajësinë fëmijërore, gëzimin, qëndrimin krenar që i vjen nga gjaku shqiptar dhe zemrën e tij të madhe. Këtij plaku të madh, që na mësoi vlerën e mirësisë duke na treguar ligësinë në ekran, por që në jetën reale mbeti gjithmonë po aq i ngrohtë sa zemra e tij, i urojmë jetë të gjatë, të shëndetshme dhe që buzëqeshja e bukur të mos i mungojë kurrë.