Bunk’Art’ı ziyaret ettim… ve oradan kalbim ağırlaşmış şekilde çıktım.

Orada sadece beton duvarlar ya da karanlık koridorlar görmüyorsun. Bir halkın korkusunu görüyorsun, acı çeken binlerce insanın sessizliğini duyuyorsun ve özgürlüğün bedelinin hayat olduğu bir dönemin ağırlığını hissediyorsun.

Her oda acı taşıyordu.
Her tanıklık insanın içine işliyordu.
Fotoğraflar, hikâyeler, sesler… komünizmin şiddetinin ne kadar acımasız olduğunu ve insanların sadece özgür olmak istedikleri için nasıl yok edildiğini anlamanı sağlıyor.

Bazı yerler keyif için değil… asla unutmamak için ziyaret edilir.

Bunk’Art sadece bir müze değil.
Bir hafıza. Bir yara. Tarihin bir daha asla tekerrür etmemesi için yükselen bir çığlık.

Oradan gözlerimde hüzünle ve aklımda tek bir düşünceyle çıktım:
Bir halkın sahip olabileceği en büyük nimet özgürlüktür.

Vizitova Bunk’Art në Tiranë… dhe dola prej andej me zemër të rëndë.

Aty brenda nuk sheh thjesht mure betoni apo korridore të errëta. Sheh frikën e një populli, dëgjon heshtjen e mijëra njerëzve që vuajtën, dhe ndjen peshën e një kohe ku liria kishte çmim jetën.

Çdo dhomë mbante dhimbje.
Çdo dëshmi të fuste therë në shpirt.
Fotografitë, historitë, zërat… të bëjnë të kuptosh sa e egër ishte dhuna e komunizmit dhe sa njerëz u shkatërruan vetëm pse donin të ishin të lirë.

Disa vende nuk vizitohen për qejf… por për të mos harruar kurrë.

Bunk’Art nuk është vetëm muze.
Është kujtesë. Është plagë. Është një britmë që historia të mos përsëritet më.

Dola prej aty me trishtim në sy dhe me një mendim të vetëm se liria është bekimi më i madh që mund të ketë një popull.

Haber: Hamza Nuhiu