Eşik ve Göç – Pragu dhe Mërgimi

🕊️ Eşik ve Göç

Bak, güvercin besle önce, sadakati öğren,
Bin fersah uzaktan gelse de yuvasına dönen.
Ama bir gün kedi girerse o sıcak yuvaya,
Ya da ateş düşerse dallardan örülü yuvaya;

Bir daha dönmez, bakmaz ardındaki küle,
Bir anlık karardır bu, savrulur korku ile.
Yüreğinde titreyen o kırık, sessiz kor,
Alındı mı karar, artık her yol biraz zor.

Göç kararı ağırdır, içte taşınan bir yük,
Ruh kopar limanından, sessiz, derin ve büyük.
Güvercin ürkekliğiyle çırpınır kanatlar,
Bilinmeze savrulur, susar eski hatıralar.

Dönüş yoktur artık, rüzgâra teslim kader,
Bir bavula sığmaz bu, ne hatıra ne keder.
Sökülür insan yerinden, iz kalır derin derin,
Ne eski yurdun senin, ne vardığın yer senin.

Kopuş bu; dikilmez artık yırtılan o dikiş,
Ne aitlik kalır sende, ne de bir tanıdık iş.
Aynalar yabancı, sokaklar dilsiz ve soğuk,
Bir nefeste hapsolur, göç dediğin o soluk.

Balkanlarda böyle doğdu bu acı karar,
Arnavut, Boşnak, Türk, Pomak… aynı kader, aynı yar.
Kimi yıllarca tarttı, kimi mecburdu bir anda,
Kimi güvercin gibi ürktü, kanat açtı zamanda.

Hepsi uçtu bir gün, ardına bakmadan yola,
Anadolu düştü nasip, yazıldı başka bir kola.
Geride kaldı bir vatan, artık onlara ait olmayan,
Önlerinde yeni bir yurt… ama içinde yabancı olan.

🕊️ Pragu dhe Mërgimi

Shiko, rrit një pëllumb më parë, besnikërinë mëso,
Edhe nga largësitë kthehet, në folenë e tij prapë do.
Por nëse një mace hyn në atë vatër një ditë,
Apo flaka përpin degët, ku strehohej me dritë;

Kurrë më nuk kthehet, as nuk sheh prapa në hi,
Është çast vendimi, me frikë që digjet në gji.
Një prush i heshtur që rëndon thellë në kraharor,
Kur merret ai hap, çdo rrugë bëhet më e vështirë, më e zor.

Vendimi për mërgim është barrë, një plagë e rëndë,
Shpirti shkëputet nga limani, ngadalë, pa zë në vend.
Si pëllumb i trembur, rreh krahët drejt panjohurës,
Humbet në horizont, në heshtjen e së kaluarës.

S’ka më kthim, dorëzohet fatit dhe erës së ftohtë,
As valixhja nuk mban dot dhimbjen që brenda vlohtë.
Shkëputesh nga vendi yt, gjurma mbetet thellë,
As vendi i vjetër s’është i yti, as i riu s’të bën të tër.

Ky është këputje, një plagë që s’qepet më kurrë,
As përkatësi s’mbetet, as një emër i njohur.
Çdo pasqyrë e huaj, çdo rrugë e ftohtë pa zë,
Një frymë e pafund, ku mërgimi të mban peng përherë.

Në Ballkan kështu lindi ky vendim i rëndë,
Shqiptar, Boshnjak, Turk, Pomak — një plagë, një dhimbje e njëjtë në mendë.
Disa e peshonin gjatë, disa u detyruan në çast,
Disa si pëllumb u trembën, hapën krahët në ikje pa rast.

Të gjithë fluturuan një ditë, pa kthyer kokën pas,
Anadolli u bë fat, një rrugë e re në çdo hap.
Një atdhe lanë pas, që më s’ishte i tyre më,
Një tjetër gjetën përpara… por brenda mbetën të huaj përgjithmonë.